Z informacji przekazanych przez Panią Monikę Bienias: Dnia 13.09.2023 roku w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach zapadł wyrok, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30.08.2023 sprawy ze skargi na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 15.03.2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starostwa Powiatowego w Sandomierzu.
Radny Robert Kurosz od dawna informował, że w tym miejscu LIDL nie powinien powstać, a inwestor powinien znaleźć inną lokalizację. Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego jest tutaj najważniejszy. Zgodnie z nim nie można budować takiego typu obiektu w tym konkretnym miejscu, poza tym centralnie naprzeciw kościołów i głównego wejścia do nich nie powinniśmy stawiać tak dużych sklepów.
Sąd, dokonując kontroli zaskarżonych obu decyzji, doszedł do przekonania, że organy naruszyły prawo materialne, poprzez błędną wykładnię postanowień Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Sąd podzielił argumentację i stawiane zarzuty przez stronę skarżącą, że istotnie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zaistniały zatem podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. Podstawą prawną do wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo Budowlane, między innymi artykuł, zgodnie z którym, organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania oraz projektu architektoniczno - budowlanego z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Jedną z podstawowych kwestii spornych kontrolowanej sprawy, była zgodność przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego MPZP. Sąd podkreślił, że plan kształtuje ład przestrzenny na danym terenie, zatem oceniając projektowaną inwestycję pod kątem jej zgodności z planem, organ powinien mieć na uwadze także wykładnię celowościową przepisów prawa. Analiza całości postanowień planu, nie daje, zdaniem Sądu, podstaw do zaakceptowania stanowiska obu instancji zaprezentowanych w uzasadnieniu decyzji, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, co do zgodności projektu budowlanego z planem. Okolicznością bezsporną pozostaje, że w planie teren na którym ma być zrealizowana inwestycja, jest objęty przeznaczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przeznaczeniem podstawowym terenów 11 MN i 12 MN jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o średniej lub niskiej intensywności. Usługi handlu zostały dopuszczane, jednakże pod warunkiem, że stanowią uzupełnienie lub wzbogacenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Sąd wyjaśnił, że uzupełnienie funkcji mieszkaniowej funkcją usługową oznacza, że chodzi o taki rodzaj usług, które dominującą na danym terenie funkcję mieszkaniową, będą jedynie uzupełniać, ubogacać i nie będą z nią kolidować, zarówno w wymiarze urbanistycznym, jak i społecznym. Uzupełnienie zatem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, są przykładowo takie obiekty, które ze względu na skalę są zbliżone do zabudowy mieszkaniowej i nie kolidują z tą zabudową. Zamierzenie inwestycyjne, zdaniem Sądu, z tą zabudową kolidują. Sąd podkreślił, że uchwałodawca lokalny, przewidział w planie miejscowym tereny, na których można lokalizować zamierzenia inwestycyjne handlowe, ale są to tereny oznaczone na planie symbolem UP.
W ocenie Sądu, planowana inwestycja jest sprzeczna z planem, ponieważ skala i charakter tego obiektu nie stanowi uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Jesteśmy usatysfakcjonowani decyzją Sądu. Po latach przekonywania do naszych racji lokalnych urzędników, Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił nasze argumenty.
